เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ แต่คนส่วนใหญ่มักไม่รู้และไม่สนใจ เหมือนกับเรื่องที่พ่อแม่รักและหวังดี แต่เราไม่รู้และไม่เข้าใจ เหมือนกับครูคนแรกที่สอนเรา ไม่ว่าจะเป็นครูชีวิต ครูวิชา ครูเพื่อน ที่เป็นเพื่อนเล่น เพื่อนแท้ เพื่อนยาก หรือแม้กระทั่งเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว หรือครูอื่นๆ ในชีวิตที่เป็นครูพี่เลี้ยง ครูงาน ครูวิชาทำสำเร็จ ครูเงิน ครูวิกฤติ และครูรวมมิตร หรือครูมหามิตร หรือครูมหาชน ไม่ว่าจะเป็นครูที่สอนเรา เพราะความรัก หรือเพราะหน้าที่ หรือเพราะความจำเป็นหรือต้องการ และไม่ว่าจะเป็นครูที่แกล้งเรา หรือแข่งขันกับเรา หรือที่มุ่งร้ายต่อเรา ที่เรียกว่าครูก็เพราะคนที่ทำอะไรต่อเรานั้น ทำให้เราได้เรียนรู้ ทั้งเรื่องร้ายและเรื่องดี เพราะสิ่งทีทุกคนได้ทำไป ก็ด้วยความมุ่งหวังในบางสิ่งบางอย่างที่เป็นเป้าหมาย ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่เราได้รับ ไม่ว่าจะร้ายหรือดี ก็คือ เราได้เรียนรู้จากประสบการณ์ ถ้าเราได้ดีจากสิ่งดี หรือถ้าเรารอดจากสิ่งร้าย เราก็จะได้รู้ว่า เราควรจะระมัดระวังอย่างไร หรือหากเราไม่รอด คนรุ่นหลังก็ยังจะได้เรียนรู้จากผลที่เกิดขึ้นกับเรา ซึ่งยังคงมีประโยชน์ในแง่ของความรู้และประสบการณ์ ลองคิดดูสิว่า เราพูดได้เพราะใคร เราต้องเรียกว่า เราพูดได้เพราะครู ไม่ว่าครูที่สอนให้เราพูดได้นั้น จะเป็นใครก็ตาม

ทั้งชีวิตนี้ เราจึงต้องอยู่กับการเรียนการสอน และการปฏิบัติเพื่อการเรียนรู้ ตลอดทั้งชีวิต ที่เราเรียกว่าประสบการณ์ บางครั้งเรามีอายุมากขึ้นจนถึงขั้นหัวหงอกแล้ว เราก็ยังต้องเรียนเพิ่ม บางครั้งคนรุ่นหลังยังมาถามว่าเราจบจากไหน เพราะสงสัยว่าทำไมเราไม่รู้ ก็นับว่าเป็นเรื่องแปลก เพราะคนที่เป็นเด็กกว่า อาจรู้มากกว่า เพราะเราไม่รู้ในสิ่งที่เขารู้ และเขาก็คงไม่รู้ในสิ่งที่เรารู้เหมือนกัน อยู่ที่ว่าใครจะพูดใครจะคิด และใครจะใช้อะไรเป็นบรรทัดฐานในการวัด แต่ที่แน่ๆ ก็คือ คนที่จะวัดและเปรียบเทียบและอธิบายความได้ ในการเปรียบเทียบนั้น จะต้องมีประสบการณ์ ซึ่งก็หนีไม่พ้นการเรียนรู้ในการปฏิบัติจริง ที่จะทำให้รู้แท้ว่าอะไรคืออะไร และมีความเหมาะสมอย่างไร กับการเดินทางของชีวิตมาตามแผนที่นำทาง ที่ทำให้เราได้เห็นได้เจอได้เรียนรู้ ที่ทำให้เราได้รู้ จนถึงขั้นว่าเราสามารถเปรียบเทียบและเลือกได้ ว่าอะไรดีและดีอย่างไร และเหมาะสมกับเราและความเป็นตัวตนของเรา ที่อาจจะตรงกับความต้องการ หรือไม่ตรงก็เป็นได้ และเราควรจะต้องเลือกว่า เราควรจะทำอะไรและอย่างไร

บางทีคนเข้าวัยกลางแล้ว ยังต้องมานั่งคิดทบทวนอยู่เลย ว่าจะทำอะไรหรือทำอย่างไร เพราะที่ทำมาแล้วนั้น ยังไปไม่ถึงไหน จำเป็นต้องมาเริ่มใหม่ แต่หากคิดจะเริ่มไหม่ทั้งทีในอายุปูนนี้ ก็ต้องเลือกทางที่ไม่ใช่ทางที่ไม่เหมาะไม่ควร ถึงแม้ว่าเราจะชอบก็เถอะ เพราะทำทีไรก็ไปไม่ถึงฝั่งฝันสักที หากจะเปลี่ยนใหม่ในเส้นทางเดิม ก็อาจจะไปที่ฝั่งฝันใกล้ๆ ก็พอไม่ต้องไปถึงไกลโพ้น หรืออาจจะเปลี่ยนตำแหน่งจากกัปตันเรือเป็นลูกเรือ หรือเปลี่ยนจากเจ้าของมาเป็นผู้รับเหมา หรือกลับกันกับที่พูดมาแล้วทั้งหมด ซึ่งก็อาจจะทำให้ประสบความสำเร็จได้ตามที่ตั้งใจคือการทำให้ชีวิตประสบความสำเร็จ อันเป็นเป้าหมายเดิมนั่นเอง แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่าตำแหน่งใดหรือเป้าหมายใดที่เราตั้งเป้า เป็นตำแหน่งและเป้าหมายที่เหมาะสมกับเราและชีวิตของเรา

เรื่องนี้ เราคงต้องอาศัยการวิเคราะห์และการสังเกตุ จากรายละเอียดของชีวิต จากประวัติการทำงานและผลงาน ในชีวิตที่ผ่านมา และหากเรามีความละเอียดในการพินิจพิเคราะห์ เราก็พอจะมองออกว่า เราจะวิเคราะห์ วิจารณ์และให้เรตติ้งตัวเราอย่างไร และเราควรจะกำหนดบทบาท หรือทำการคัดเลือกตัวเราให้เป็นตัวละครในบทใด ที่เราสามารถเล่นได้ดี และสมบทบาทมากที่สุด เรียกว่าได้เล่นบทนี้ทีไร ได้ตุ๊กตาทองทุกที เราจึงควรเอาใจใส่และขวนขวายที่จะปรับปรุงการอ่านแผนที่ของชีวิตของเราให้ชัดเจน ก่อนที่เราจะเดินทางต่อไป เพราะจากนี้ไป เราต้องเดินไปให้ถูกทาง หากจะเดินย้อนกลับก็คงจะไม่ไหว เราต้องหาทางรัชดาภิเษก หรือกาญจนาภิเษก ซึ่งเป็นสายเชื่อมเมือง หรืออ้อมเมือง หรือตัดเมือง ในการไปสู่จุดหมาย และเมื่อไปถึงจุดที่หมายแล้ว เราจะต้องรู้วิธีการเล่นบทบาทที่เหมาะสมกับเรา เพื่อนำพาตัวเราไปสู่ความสำเร็จให้ได้โดยเร็ว พร้อมตัวช่วยและวิธีการที่เราจะต้องเตรียมให้ครบพร้อมทั้งปวง

เรื่องอย่างนี้ เรามีวิธีที่จะช่วยสร้างแผนที่ชีวิตให้ได้ ก่อนที่จะทำเรื่องอื่นทั้งหมด แต่จำเป็นที่จะต้องรู้ถึงเป้าหมายและความตั้งใจ ของผู้ที่สนใจและอยากรู้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เสียหายอะไร เพราะหน้าที่ของเราคือการค้นหาคนที่ต้องการจะประสบความสำเร็จในชีวิต และมีชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้น แต่คนเช่นนั้นก็ต้องปรารถนา และต้องมีความอยากที่จะทำชีวิตของเขาให้ดีขึ้น ด้วยการตั้งเป้าหมายว่า ทำไมและอย่างไร ด้วยความคิดและความต้องการของเขาเอง

ท่านผู้ใดสนใจ กรุณาปรึกษาได้ที่

Email: joelibra@gmail.com, horoscope@iecwealth.com